Herfstkleuren

Eigenlijk is de herfst het mooiste seizoen van het jaar, er is zoveel kleur te zien. De bomen is onze straat zijn alleen nog groen... Is de herfst laat dit jaar? Nee, het wordt steeds eerder donker en het weer wordt er ook niet beter op. Maar volgens de bomen is het nog zomer, volgens de kleur van hun blad. Deze bomen zijn platanen. En eigenlijk zijn het hele lelijke bomen. Een lelijk, te groot blad en de boom is verder nergens goed voor. Het geeft geen kastanjes of eikels, maar alleen maar pluisbolletjes die je broertje heel aardig in de haar wrijft. Aardig?

Het blad is groen, dat mag niet. De herfst is geel. En rood. En bruin. En duizend andere kleurtinten. Of misschien zelfs nog meer.
Hoeveel verschillende kleuren kunnen er in een blad zitten? Mijn broertje zou ze gaan tellen. Ik niet, dat is teveel werk. Maar kan je dat eigenlijk wel tellen? Of zijn het teveel kleuren?
Mijn conclusie is dat het er teveel zijn, en mijn broertje telt rustig door.

Verdrietig

Ik hoorde gister dat mijn overblijfjuf van de basisschool was overleden, ze had kanker. En ze had een hele lieve dochter.
Ze is op 27 september overleden en dat terwijl haar lieve dochter op 28 september 15 zou worden. Ik heb haar niet heel erg persoonlijk gekend, eigenlijk als de baas-overblijfjuf. En toch voel ik heel veel verdriet ergens zitten, alleen komt het er nog niet uit. Nee, ik hoef niet te huilen, alleen is het wel raar dat ze er opeens niet meer is.
Dat je als 14-jarig meisje je moeder verliest. Absurder kan bijna niet. Maar ook dat jouw kinderen oma niet kennen, en niet omdat oma oud was, maar oma kon gewoon niet meer.
Tegenwoordig denkt iedereen maar dat kankerpatiënten kunnen overleven, tuurlijk daar hoop je ook heel erg op, maar het blijkt dus helemaal niet zo vanzelfsprekend.
Ik heb Betty, haar dochter, nog niet gesproken. En ik heb het woord waar ik een verschikkelijke hekel aan heb ook nog niet gezegd. Ik moet en kan het wel zeggen maar ik wil het woord niet zeggen. Volgens mij is het ook geen leuk woord om te horen, het is meteen zo heel erg depressief terwijl je juist op dat soort momenten vrolijk en blij moet zijn. Anders vrolijk en blij dan normaal natuurlijk, maar voor jezelf zorgen dat je je niet alleen maar concentreert op datgene wat er gebeurd is.
Hoedanook, leuk is het niet.

Gecondoleerd.

Pennen

Terwijl ik een aardrijkskundeopdracht maak achter de computer, vallen me opeens de pennen en stiften op. Een rode, een paarse, een groene, een roze gelpen, twee blauwe en een zwarte. Ik maak er een hele mooie tekening van. Het is wel abstract en ik heb er nog niks in gezien. Nee, eigenlijk is het gewoon prut. En een beetje gekras.
De blauwe balpen doet het niet. Ik druk heel hard, maar de inkt is waarschijnlijk op. Het A4-tje scheurt. Ik scheur het verder, dat zou leuk moeten zijn. Maar nee. De rode balpen lekt, wat wel een leuk effect geeft, al was het niet de bedoeling...

Aanschouw hier zelf het mooie kunstwerk. Misschien moet ik er meer maken en wordt mijn nageslacht rijk?!

Nieuwe knopjes

Ik heb mijn iPhone nu al meer dan een jaar maar ik heb nooit de hele gebuiksaanwijzing gelezen. Dit verklaart misschien dat ik in één dag twee nieuwe knopjes en mogelijkheden heb ontdekt. De eerste ontdekte ik op school, of eigenlijk ontdekte Fenna het. Ze ging een potje Papijump doen en drukte per ongeluk de thuisknop twee keer in, nouja als ze dat niet had gedaan had ik maar één ontdekking gedaan.
Toen Fenna de thuisknop dus twee keer indrukte, toen ze 'm op vergrendelen had gezet, stond er boven de foto van ons twee opeens een nummer van Demi Lovato, waar je op Play kon drukken. Dat was nummer één.

Nummer twee zit iets ingewikkelder in elkaar. Ik was thuis braaf aan het leren met muziek aan. Ik had even geen zin meer om te leren en ik besloot om even aan de instellingen te gaan knoeien. Dus ik stelde alle talentoetsenborden in, en ging kijken hoe je Chinees handmatig kunt invoeren door te 'tekenen'. Opeens stond ie dus weer op een gewoon QWERTY-toetsenbord. Ik was nog druk bezig met tekenen en had dus niet door dat het gewone toetsenbord al weer aan stond. En ik druk de 'e' dus langer in, en opeens verschijnt er boven de 'e' een ander rijtjes eën (of is het e's?). Eerst besefte ik niet dat dat er stond maar even later was het er opnieuw...
Ik probeerde te ontdekken hoe je dan toch naar de volgende 'e' moest. Er waren geen pijtjes te bekennen. Nou, laat maar dan. Als dappere bleef ik volhouden. En jawel, uiteindelijk lukte het me door te slepen! Uiteraard probeerde ik het ook meteen met de andere letters die met een trema of accent voor kunnen komen! En jawel, eigenlijk de derde ontdekking, ook dat is gelukt!
Trots, dat ben ik nu op mezelf. Dat ik zoiets knaps heb kunnen ontdekken!

Zo zie je maar weer, de meeste uitvindingen en ontdekkingen komen onverwachts!

Snotneusheid

Het is vijf uur 's ochtends. Ik lig nog heerlijk te slapen, niet wetend dat ik over vijf minuten al wakker word.
Het is vijf over vijf 's ochtends. Ik word wakker, en weet niet waarom of waarvan. Ik voel me alleen maar vies. Nu merk ik het, ik heb een snotneus, die had ik gister nog niet. En nu herinner ik me ook weer wat ik droomde.

Ik was in het nieuwe gedeelte van Blijdorp, bij het binnencentrum, bij het speeldig waar je water kunt pompen. Mijn broertje was daar bezig met water pompen. Ik ging hem helpen, maar in plaats van dat met water te doen, deed ik het met het snot dat uit mijn neus liep. En het hield maar niet op, het stroomde en stroomde en stroomde. Een paar seconde later had mijn broertje door dat het geen normaal
water was maar plakkeriger dan normaal water.
Ik ga op m'n andere zij liggen, hopelijk kan ik daar wel op slapen, en jahoor ik lig nog niet eens en het loopt al naar m'n andere neusgat. Jippie hier ben ik blij mee. Ik geloof dat ik weer een kwartiertje in slaap val en weer met dezelfde droom wakker word, alleen nu blij ons in de achtertuin toen we nog klein waren. We speelden met de waterbaan die mijn broertje had gekregen voor zijn derde of vierde verjaardag. Allebei met een snottebel uit onze neus hangen en die vielen dan in het water.
Dit is niet vies. Dit zijn leuke herinneringen.

Ik voel me weer helemaal zes!

Lachen en zeuren

Ik ga niet meer zeuren ookal wil ik natuurlijk aan iedereen vertellen hoe zielig ik wel niet ben en hoe druk ik het wel niet heb. Maar dat wil ik dus niet meer.
Ik moet wel zeggen dat er teveel gebeurd is in een maand tijd: school is al lang en breed weer begonnen en uiteraard loop ik nu al weer behoorlijk achter. Mijn broertje is jarig geweest, en de hockeycompetitie is weer begonnen.
Het zou misschien wel passend zijn als ik jullie zou bijpraten maar daar heb ik geen behoefte aan. En nu schiet ik in de lach, en dit is wel de moeite waard om te vertellen. We waren in België op de camping en terwijl we op een stoeltje zaten voor onze tent begon mijn broertje opeens heel netjes te praten dat hij nodig zijn behoefte moest doen. Dan ga je toch, was het antwoord van mijn vader. Ik heb verder geen idee wat voor onzin mijn broertje nog meer vertelde maar we hebben behoorlijk gelachen die avond. En tijdens het kanoën begon hij opeens over scheten laten tijdens de stilte in de kerk, dat leek hem wel grappig...

Ik geloof ook dat ik niks meer ga beloven, ik kan gewoonweg niet meer gaan bloggen. Ik heb er de tijd niet voor. Ik neem mezelf ook allerlei dingen voor die ik nooit nakom. Nee, dat is niet dat ik niet betrouwbaar ben maar ik heb geen tijd.
Okee, ik geloof dat het nu alsnog weer op zeuren begint te lijken, en dat mag niet. Dus ik ga stoppen en slapen. Dit heeft me wel weer genoeg tijd gekost voor toch weer een beginnend blogger!

Ajuparaplu!

Daughters

Ik luister een liedje van John Mayer. Daughters.
En mijn vader is dan John Mayer en ik ben zijn dochter. Moet mijn vader mij altijd lief blijven vinden, ja dat wel. Maar zijn vaders belangrijker dan moeders? Voor dochters dan. Mijn broertje vindt hem geweldig. Ik ook. Maar mama is ook heel lief. Misschien moet ik gewoon niet teveel nadenken over songteksten. Misschien ben ik wel gewoon te serieus in dat soort dingen, luister liever naar het liedje. En toch nee, ik de tekst altijd als eerste punt en dan pas de zanger of de stem.
Teksten zeggen over het algemeen heel veel. Over hoe die persoon in werkelijkheid is, wat zit er achter de superster verscholen? Misschien wel een heel triest verleden.
Ik keek gister ook naar de Indiëherdenking, en hoorde daar Boudewijn de Groot praten. Hij had bepaald geen fijne jeugd, en eerst wist ik dat niet eens. Ik dacht dat hij vanuit de ogen van een Indisch jongetje keek, gewoon zomaar iemand. Maar hij was het dus zelf.
Als je dieper gaat zoeken dan zul je vast wel meer van dat soort verhalen vinden. Ik ben blij dat ik een gewoon meisje ben. Een dochter van mijn vader, en van mijn moeder!

Wat ik moet

Ik ben een week terug van vakantie, en aangezien ik had beloofd dat het na mijn vakantie weer normaal zou worden, is hier mijn eerste blog weer. Overigens heb ik mijn belofte al weer ingetrokken, ik weet namelijk zeker dat het me niet gaat lukken om braaf twee keer per week een blog te schrijven. Het ligt niet aan mijn inspiratie ofzo, dat is er zat. Alleen de tijd is er niet.
Eigenlijk is de tijd altijd het probleem. Op de camping vloog de tijd. Mijn broertje en ik kijken 's avonds sterren en dan is er opeens een half uur voorbij.
Ik merk nu dat ik zeur in mijn blog, hopend dat iemand het kan veranderen, ookal weet ik dat dat toch niet lukt. Waarom blog ik eigenlijk?

Ik blog om mensen dingen te vertellen, om mensen dingen te laten weten over mijzelf, waar ik van hou en wat ik doe. Alleen moet ik het dan wel vertellen en niet zomaar iets schrijven wat ik terplekke verzin. Ik moet iets vertellen over wat er gebeurd is.

Ik moet ook mezelf in de blog herkennen.

En dat is wat ik moet.

Vakantievoetbal

Eindelijk is het dan zover.
Het is vakantie en ik ben over naar 5 gymnasium. Net heb ik met mijn broertje en mijn ouders voetbal gekeken. Mijn broertje zat er helemaal doorheen na de eerste helft, en wou niet meer kijken. Wij eigenlijk ook niet.
En toch winnen ze.

En eindelijk heb ik écht vakantie, al weken van niks doen en één keer per week naar school, tenminste zo leek het. Maar nu is het echt.

Al die zielige gezichtjes van Braziliaanse jongetjes. Met de wereldbeker op schoot en een Braziliaans vlaggetje. Jammer. Maar niet voor Nederland. Wij zijn blij.

Ik bedenk me net dat mijn neefjes en nichtjes nog helemaal geen vakantie hebben. Die zitten nu in de proefwerkweek, of gewoon nog in de les. Wij moeten dan wel weer eerder naar school helaas...

In de vakantie gaan we naar Engeland, we gaan reis 'Donald' maken. Met de boot vanaf IJmuiden naar New Castle, Engeland doorcrossen naar Wales toe. En dan langs de zuidkust terug naar Londen, daar een paar dagen zijn, en vervolgens weer met de boot naar Hoek van Holland. Daar komen we dan om kwart over acht 's ochtends aan en dan zijn we gewoon om half negen al weer thuis...

En natuurlijk op het strand liggen bakken. Maar dan niet poepbruin. Gewoon een mooi kleurtje krijgen.
Misschien het kleurtje van de bezwete Braziliaanse voetballers?

Normaal

Het is nu 27 juni.
Mijn laatste blog was op 1 juni, daarin zei ik dat de tijd vliegt. En dat is nog steeds zo.

Ik had me voorgenomen om meer te gaan bloggen. Dat is mislukt. Maar ik blijf het proberen. Ik ga nu niet zeggen dat dat volgende week gebeurt, want dat is niet zo.

Alles wordt weer normaal.

Na de vakantie wordt alles weer normaal. Beloofd.

Jaar

De tijd vliegt.
Het leek eerst wel mee te vallen, maar nu het alweer juni is. Nee, de tijd vliegt echt. Met 365 dagen per jaar. Als het nu 1 juni is, betekent het dat over een half jaar Sinterklaas al bijna jarig is.
Dat klinkt wel heel erg raar. Als het nu 1 juni is, betekent het dat we over iets meer dat een maand al zomervakantie hebben. Dat is geweldig.

Maar stel je voor dat het nu nog 31 mei zou zijn. Wat dan? Dan zou Sinterklaas ook over een half jaar bijna jarig zijn. Maar dan klinkt het anders. Want dan is het over een half jaar 31 november. Wacht, 31 november bestaat niet.
Is het dan, als het 31 mei zou zijn geweest, over een half jaar 30 november of 1 december. Of daar tussen in?

Eigenlijk klopt 'over een half jaar' nooit. Er zijn altijd wel dagen die je meetelt maar die er eigenlijk niet zijn. Over een half jaar betekent dat het over 182,5 dag is, volgens mijn berekeningen.

Mijn broertje is op 30 augustus jarig. Als hij iets en een half is, is het 30 februari. Dat lijkt me nog sterker. 30 augustus is de 242ste dag van het jaar. 242 en 182,5 is 424,5. 424,5-365=59,5. En de 59ste dag van het jaar is 28 februari.
Stomme kalender, er klopt helemaal niks van.

Dat ze überhaupt maanden hebben gemaakt. Je kunt toch ook gewoon op de 242ste dag jarig zijn. Dan heb ik het nog gewoon makkelijk, de 21ste hoe dan ook.

En nou lees ik toevallig dat er in 8228 een 30 februari zal zijn.
Zielig als je dan geboren wordt...

HAAT

Ik heb nu een hekel aan iedereen en alles, dus een lijst van wie en wat en alles wat ik haat.
Vat het vooral niet te persoonlijk op.

IK HAAT:
~ mijn broertje het meest
~ wiskunde
~ school
~ verliezen
~ rotte bananen
~ huiswerk
~ verprutste weekenden
~ kapotte dingen
~ spelletjes die dom zijn
~ ouders
~ schaduw
~ rennen
~ hockeyballen tegen je knie
~ bitjes
~ mensen die denken dat ze mooi zijn
~ Melissa
~ pure chocola
~ stank
~ zwarte nagellak
~ dode mensen
~ junkies
~ normaal praten
~ ketting eraf
~ vieze onderbroeken
~ jongleerballen
~ puntenslijper

Ik begin nu gewoon mijn kamer rond te kijken, en alles wat ik zie haat ik, behalve mijn laptop.

~ witte steentjes
~ verkleurde foto's
~ mini- Eiffeltorentjes
~ mensen
~ rode draadjes
~ etuis
~ bezette wc's als je moet
~ rijtjeshuizen
~ leukosilk
~ stinkshampoo

Word vervolgd....

Weekend

Weekend betekent vrij zijn, niks doen, in bed liggen, een boek lezen, bloggen en verder niks. Misschien een hockeywedstrijd.
Dit weekend wordt anders, je moet alles nog doen, omdat je nog niks hebt gedaan. Helaas. Had je maar eerder moeten beginnen, maar er waren zoveel andere leuke dingen te doen. En nu zijn er minder leuke dingen te doen: leren, huiswerk maken, en ja, dat heb ik ook lang niet meer gedaan. Leraren weten toch wel dat ik het "altijd" maak. Nu niet.

Ik heb geen zin.

Dag weekend.

Volgende halte

Ik zit in de tram, of eigenlijk in RandstadRail 4. Ik stap in, met een hockeytas, een hockeystick en een logeertas, volle bak. Ik ga helemaal voorin zitten, zodat je door het raampje van de bestuurder recht vooruit naar buiten kunt kijken. Ik zit alleen. Muziek in, Demi en Selena doen het prima.
Dan komt er op het andere bankje aan de andere kant een jongen zitten, hij lacht naar me, ik lach terug. Volgende halte.
Er stapt een mevrouw in, ze klopt op het deurtje van de bestuurder, volgens mij staat daar: niet spreken met de bestuurder tijdens de rit.
De jongen vraagt wat er is. Ik moet nog stempelen, is het antwoord. Dat kan bij de RandstadRail niet meer binnen, dat moet u bij de halte doen. Ik zeg tegen haar: Misschien kunt u bij de volgende halte even snel naar buiten lopen en stempelen en weer naar binnen gaan. Ze redt het maar net aan. Maar ze rijdt niet meer zwart.

We gaan de tramtunnel in. Dit keer stapt er een meisje in. Met een tas, en een AH-tas en een bakje kipnuggets van de MacDonalds.
Ze doen het doosje open, een heerlijke geur komt eruit. Ze lacht naar me: Eigenlijk is dit heel onbeleefd hè? Maakt niet uit, ik versta haar maar half. Ik bedenk dat mijn muziek eigenlijk wel erg hard staat. Nou ja.
Ze neemt nog een kipnugget en doopt hem vol in de tomatenketchup, ik krijg er meteen honger van. Wil je er ook een? Oh, nee hoor.

Intussen kom ik er achter dat mijn stick nog overdwars in de tram ligt. Ik vraag aan haar of ze hem even kan pakken. Ja tuurlijk. Ze neemt nog een hap en stopt vervolgens het doosje weg.
Een minuut later wordt de tram nog voller. Naast de jongen komt een oudere vrouw te zitten. Ze lijkt zich te schamen voor ons.
Het meisje naast me neemt stiekem nog een kipnugget, en komt erachter dat de tomatenketchup door haar tas heen ligt. Ik heb nog wel een zakdoekje voor je. Dus ik sleep mijn hockeytas naar boven en jawel, voorin, in het allerlaatste vakje zit een pakje zakdoekjes. Ze bedankt me.
En ze eet weer verder, ik weet eigenlijk niet hoeveel van die dingen in zo'n bakje zitten, ze bleef namelijk maar eten.

De jongen stapt uit en zijn oortjes blijven hangen achter de stoel. De oudere vrouw kijkt al wat opgeluchter.
De volgende halte stapt ook zij uit. Het kipnugget-meisje en ik blijven zitten.
Weer een paar haltes later moet ik eruit, ik vraag of ik erlangs mag. Zo, zegt ze, helemaal volgestouwd? Ja, ik ga logeren en morgen moet ik hockeyen. Veel succes! Dankjewel.

Ik loop door de veel te smalle paadjes van de tram, stoot de tas van een vrouw van haar schoot die op haar Nintendo DS een spelletje doet dat ik vaag ken. Sorry, maakt niet uit.
Ik heb het gevoel dat iedereen naar me kijkt, naar mijn sukkeligheid in de tram. Ik stap snel uit.

Op naar het volgende tussenstation!

Derde persoon

Steeds vaker hoor ik mensen praten over zichzelf in de derde persoon.
Dat is raar. Lisa vindt dat niet zo leuk, wat je doet. Lisa wil patat eten. Lisa...
Jak, dat klinkt raar. Ik praat gewoon in de eerste persoon.

Lisa gaat nu een blog schrijven in de derde persoon. Kijken hoelang ze dit volhoudt. Ik begin er niet eens aan. Het lukt toch niet.

Eerste persoon rocks.

Genialiteit

Mijn broertje noemt zichzelf geniaal, wanneer dan ook. Als hij het winnende doelpunt heeft gemaakt met voetbal, als hij een 10 heeft voor rekenen, noem maar op. Maar wat mij betreft is hij verre van geniaal. Misschien is hij wel een sukkel, zou zomaar kunnen.
Waren er überhaupt wel mensen geniaal. Ooit, lang geleden, of misschien nu? Einstein. Als enige. En mijn broertje zeker niet. Dat is zeker.

Stel dat mijn broertje ooit zo zou worden als Einstein, waar ik niet vanuit ga, wat zou er dan met mij gebeuren? Zou ik dezelfde Lisa blijven als de Lisa die ik nu ben? Waarschijnlijk niet. Ik zou me vernederd kunnen voelen. Per slot van rekening ben ik zíjn zus. En dus ouder, en wijzer. Nee, ik zou trots zijn, dat ik zo'n broertje heb. Die heeft niet iedereen.

Maar voorlopig is het een sukkel.

Hij vindt Latijn dom. En Grieks ook. Van mij mag ie. Ik vind het leuk. Nouja, niet dom en stom.

Stel dat ik ooit zo zou worden als Einstein, wat zou er dán met mij gebeuren? Misschien zou ik wel zo depressief worden dat niemand mij begrijpt, dat ik zelfmoord pleeg. Nee, mijn broertje zou trots zijn. Net zoals ik trots zou zijn op hem.

Maar dat gebeurt toch niet.

Glow in the dark

Ik kijk naar het plafond, terwijl ik in bed lig. Op het plafond zijn in the darksterren geplakt, van heel lang geleden. Ze vallen me nu pas op. Ik blijf er naar kijken, langer en langer, tot ik staar. Dan zie ik iets. Het is een huisje, het huisje van 'Ieder huisje heeft zijn kruisje', ik volg de strepen. Het is het echt. Ik denk terug aan de kerstvakantie een paar jaar geleden. Toen liet hij me dat proberen te tekenen, ik kende het grapje nog niet. Maar snel had ik het door. We gingen proberen te bedenken hoeveel mogelijke manieren er zijn om het kloppend te maken. Ik weet niet tot de hoeveel we kwamen, maar we kwamen wel tot de conclusie dat het er behoorlijk wat zijn. Is er misschien een berekening voor? Voor zover wij wisten niet.

Later legde mijn oom de betekenis uit, want wist ik veel dat het een spreekwoord was? Geen enkel huis blijft geheel gespaard voor leed. Ook dat klopt. Maar wat heeft dat met het tekeningetje te maken? Het is gewoon een huisje met een kruis erin. En dan niet het Latijnse kruis, maar een kruisje.
Nep dan toch?

A place in this world

I don't know what I want, so don't ask me
Cause I'm still trying to figure it out
Don't know what's down this road
I'm just walking
Trying to see through the rain coming down
Even though I'm not the only one
Who feels the way I do

I'm alone, on my own, and that's all I know
I'll be strong, I'll be wrong
Oh, but life goes on
Oh, I'm just a girl
Trying to find a place in this world

Got the radio on, my old blue jeans
And I'm wearing my heart on my sleeve
Feeling lucky today, got the sunshine
Could you tell me what more do I need
And tomorrow's just a mystery, oh yeah
But that's ok

Maybe I'm just a girl on a mission
But I'm ready to fly

I'm alone, on my own, and that's all I know
Oh, I'll be strong, I'll be wrong
Oh, but life goes on
Oh, I'm alone, on my own, and that's all I know
Oh, I'm just a girl
Trying to find a place in this world

Oh, I'm just a girl,
Oh, I’m just a girl
Oh, I’m just a girl

Taylor is geweldig. In dit nummer zingt ze mijn leven. Alle zinnen spreken me aan.
Ik ga verder geen commentaar geven.

Zaaiviool

Gister was ik bij opa en oma. Bijna twee uur heen en terug. In eerste instantie had ik absoluut geen zin.
We komen aan. Dag meid, oma wordt ook steeds groter! Stijn loopt naar binnen met zijn voetbal, mijn opa geeft er een schop tegenaan. Goede binnenkomst.

Een kopje thee met drie koekjes, zoals het hoort. Opa vertelt hoe hij de bevrijding had meegemaakt, en oma daarna. Indrukwekkend, we zijn er stil van, ook al horen we het elk jaar. Elk jaar is het toch weer anders.

's Middags rond een uur of vijf gaan mijn vader en mijn broertje naar mijn neven, met de voetbal.
Mama doet de post even, en kijkt nog wat fotoalbums en oma dekt alvast de tafel. Opa neemt me mee naar buiten, naar de kas. Kijk Lisa, dit zijn komkommers en tomaten. Vorig jaar had oma 73 komkommers en nog veel meer tomaten. Ik kijk m'n ogen uit, alhoewel ik dit ook al vaker heb gehoord.

Dan neemt opa me mee naar de bijkeuken. Meid, kan jij dat ding even pakken, daar boven de koelkast. Ik pak het 'ding' en bekijk het. Wat is het? Dat, dat is een zaaiviool, daar deed je vroeger het zaad in en dat kon je door deze stok met het touw de bewegen gelijkmatig zaaien. Maar je moest natuurlijk wel stevig doorlopen.
En hoe vaak gebeurde dat?
Wij liepen in het zaaiseizoen tien hectare, en dan stukken van driehonderd meter, want om de driehonderd meter was een sloot.

Wow.

Vandaar dat opa bereklauwen heeft.

Ik hou van drop

Ik ben er nu echt achtergekomen, zoals ik al zei in mijn vorige blog, ik doe vandaag niet gek veel.
Behalve drop eten en laptoppen. Mijn vader moest namelijk vandaag gewoon lekker werken, belde mij op half elf uit mijn bed en vroeg of hij nog wat mee moest nemen. Hij moest namelijk nog even naar de bieb, en kwam dan toch langs de Albert Heijn. Ja, een zak zoute drop. Waterwerken of andere overheerlijk drop. Maakt niet veel uit, als het maar drop is.
Mijn vader komt om vier uur zeiknat thuis, met een zak Waterwerken en een zak van de Albert Heijn zelf. Heerlijk. Ik geef hem een euro. Figuurlijke fooi.
Ik doe de zak en ruik de heerlijke geur. Die deur is heilig op dat moment. Ik geef er eentje aan mijn vader, nog meer fooi.
En tien minuten later is de zak leeg. Ik zeg tegen mezelf dat ik niet meer mag gaan eten. Die andere zak is voor morgen. Maar ik kon de verleiding niet weerstaan. En een half uur later zit ik zonder drop.
Overmatig gebruik kan een laxerend effect hebben.
Nou en, dat zie ik dan wel weer

Vakantieverveling

Je zou denken dat je in je vakantie geen tijd hebt om ook maar één blog te schrijven. Eigenlijk is dat ook zo. Maar nu regent het, en hard ook. Perfect weer om achter de laptop te kruipen.
Deze vakantie is nog niet eens heel erg lang, en ik verveel me al. Iedereen is naar Frankrijk, of Griekenland of een ander land. Ik zit thuis. Normaal gaan we naar Kreta in de meivakantie, of naar Engeland. Maar dit jaar niet. We hadden geen zin. Althans, mijn ouders niet. Broertjelief en ik wouden maar al te graag weg. Jammer maar helaas.
Dus zit ik thuis op de bank, de hele dag. TV, laptop, boek, strips. Wat wil een mens nog meer? Naar het buitenland. Ja, behalve dat dan. Niks toch? Als ik nu aan het schrijven ben, denk ik toch dat ik me verveel. Ook al is er genoeg te doen. Ik wil eigenlijk niet eens wat doen.

En weer spreek ik mezelf tegen.

Ik ben nog wel naar Koninginnenach geweest. Niet bijzonder, zoals elk jaar erg gezellig, al waren er nu wat minder leuke mensen mee. Als je op dat moment ik de stad loopt, zie je duizenden gezichten, bekenden en onbekenden. Het liefste wil je je lamzuipen, in de regen. Perfect weer. Maar zo kun je je niet vertonen aan je ouders. Alhoewel, als ik thuiskom, slapen ze toch al!
Het kwam er op neer dat ik niet lam was, niet dronken, maar heel erg aangeschoten. Vergeeft u me. Dankuwel.


Klaar.
Maar het regent nog steeds.

Nizno

Okee, twee blogs op één dag is niet normaal. Ik ga er ook geen gewoonte van maken maar nu moet het even.
Ik zit in mijn bed, met de laptop op mijn schoot. Er staat muziek aan. Pop en rock liedjes. Met oortjes. Ik heb geen zin in mooie zinnen maken. Er zullen vast fouten in zitten. Elke zin begint met het onderwerp, dan komt de persoonsvorm en misschien nog iets meer. Genoeg hierover.

Ik zit in mijn bed, met de laptop op mijn schoot. Ik heb geen idee waarom ik een blog begin te schrijven. Ik denk dat ik veel inspiratie heb. Niet dus.
Maar het is ook zonde om nu op het rode kruisje te drukken. Al die moeite voor niks. Maar ik ga het nu ook nog niet publiceren. Er moet wel iets nuttigs in staan.
Ik denk na.

Ik heb gehockeyd dit weekend. Jemig, de spellingscontrole van Google Chrome kent gehockeyd niet eens. Of is het gehockeyt? Nee, dat kent ie ook niet. Raar ding.

Ondertussen bedenk ik een titel, ik heb ook een Donald Duck gelezen waarin de nichtjes van Katrien, Lizzy, Juultje en Babetje, bij de Roodkapjes een nieuw wachtwoord hebben. ONZIN staat er op het briefje, maar dat kun je zo omdraaien, dat het lijkt alsof er gewoon Nizno staat, wat een onzin-nizno-woord is. De titel is al bedacht.
Nu de rest nog.

Het ziet er al best vol uit. Al vier alinea's. Ik ben tevreden. Ik ga slapen. Of nee, ik was aan het vertellen over hockey dit weekend.

Fruuuuut. Begonnen.

Nee. Ik zet even een ander liedje op, en opeens is Google Chrome verdwenen. Gelukkig is er altijd de geschiedenis, en de automatisch opgeslagen concepten.
Hoe vaak kan je een verhaal beginnen en onderbroken worden?

Fruuuuut. Begonnen.
Het komt er op neer dat we voor rust met 2-0 voor staan en uiteindelijk met 2-3 verliezen. Helaas. Geen kampioen dit seizoen.

En nu ga ik echt slapen. Truste!

Stuggerling

Ik denk na. Over van alles. Ik kan niet normaal meer denken. Ik stuggerle met mezelf. Ik zoek alleen het echte woord. Maar dat weet ik niet meer. Ik denk na. Over van alles, en nog wat. Alleen weet ik niet meer wat. Ik stuggerle met mezelf. En weer zoek ik het echte woord. En weer weet ik het niet. Ik worstel met mezelf. Eindelijk begrijp ik wat ik bedoel. Maar wat was het Engelse woord. Ik ben een stuggerling. Dat woord heb ik net even bedacht. Ik vind dat het wel een nominatie voor het woord van het jaar 2010 waard is. Of voor 2011. Maar nog weet ik het echte woord niet. In de tussentijd ben ik wel geniaal bezig geweest. Ik heb namelijk een nieuw woord bedacht. Een stuggerling. Iemand die worstelt, en dan vooral met zichzelf. To proceed with difficulty or with great effort. Dat is de Engelse omschrijving. Maar het Engelse woord? Vraag me niet wat het is.
Nu zou mijn broertje expres vragen, wat is dat?

Sukkel

IK WEET HET.
I am struggling with myself. Geen idee of het correct Engels is. Daar gaat het ook niet om. Ik weet het woord dat ik zocht en ik ben blij.

Teveel vragen.

Goh, eigenlijk ben ik wel heel erg benieuwd óf, en zo ja, wie mijn blogs gaan lezen?
Ik ben hier nog geen week, en eigenlijk bevalt dit bloggen me wel. Maar waar moet je over gaan vertellen? Muziek? Jezelf, en je hobby's? Of iets anders? Tot nu toe heb ik alleen nog maar verteld over wat er gebeurd is. Vroeger of nu. Maar wat zijn nou echte interessante berichten, die mensen blijven lezen? Ideeën misschien?
Ik merk nu pas dat deze blog over totaal iets anders gaat dan tot nu toe het geval is geweest. En dat ik veel te veel vragen stel, waarop ik zelf het antwoord niet eens weet.
Misschien moet ik vragen gaan stellen waarop ik het antwoord wél weet. Hoeveel is één plus één? Twee. Of vijf. Of één. Of een raampje. Of elf. En weer weet ik het antwoord niet. Natuurlijk weet ik wel dat het twee moet zijn, maar wie heeft dat eigenlijk bepaald? Het klinkt voor mij logischer dat één en één elf is. Weet er iemand een vraag waarover over het antwoord niet te discussiëren valt? Of die niet tot verdere vragen leidt?
Nee.
Eigenlijk weet ik dít antwoord wel. Niemand weet dat. Zulke vragen bestaan niet. Toch?

Kipkluifjes

Gisteravond aten we kipkluifjes, mijn lekkerste lievelingseten. Ik heb als eerste mijn bord leeg. In het pak zitten er acht, twee voor iedereen en dan is er nog eentje over. Meteen zodra ik de eerste op heb, pak ik de volgende. Mijn moeder kijkt me aan alsof ik een maniak ben. Dat ben ik niet. Ik vind het alleen maar lekker.

Terwijl ik mijn tweede kipkluif eet, laat mijn broertje een boer. Niemand gaat er verder op in, wat hij natuurlijk erg jammer vindt. Ik eet ook gewoon rustig door. Er is nog één kipkluifje over, en het gaat tussen mijn broertje en mij. Hij zegt: "Lisa, ik eet eerst een stuk en dan krijg jij de rest." Vooruit dan maar. Hij neemt drie grote happen en geeft hem vervolgens aan mij. Het lekkerste is er al vanaf, maar ach, dit is ook nog best lekker.

Thuis heb ik de eer om altijd af te ruimen, dus gister niet anders. Ik pak de borden, het bestek en de pannen en breng het naar de keuken. Ik laat bijna, het bottenbordje vallen, een lepel op mijn teen en een mes in mijn voet. Niks ernstigs, het gebeurt namelijk niet. Mijn moeder vraagt wat er is, als ik uiteindelijk de appelmoespotdeksel wel laat vallen. Is er iets op school niet goed? Nee, niet specifiek iets. Cijfers vallen af en toe een beetje tegen maar dat heeft toch elke vierdeklasser? Vandaag was wel anders, anders dan anders, maar ik weet niet precies wat voor soort anders. Eenzamer? Vrolijker? Toch je cijfers?

Hoe dan ook, nadat ik de deksel heb laten vallen, pak ik de toetjesbakjes, de yoghurt en de vla. De lepeltjes vergeet ik. Dan komt mijn vader met een hele fijne opmerking: "Hoe moet ik dit gaan eten?" "Drinken", is mijn broertjes' antwoord. Ik sjok naar de keuken, pak vier toetjeslepeltjes en geef ze. Ik schenk yoghurt en vla in, en begin te eten. Bij de tweede hap gaat het al mis. Knoeien. Mijn broertje lacht me opnieuw uit. Fijn, die broertjes. En opnieuw vraagt mijn moeder wat er is.

Ik weet het niet.

GOOGLE

Ik zit in de klas, tijdens een oersaaie les Frans. Bonjour, ça va? Ça va. Ik zit te denken aan mijn vakantie in Frankrijk vorig jaar, wat niet heel gek ik voor dat moment. Ik zie mezelf zitten in het zwembad, met een zonnebril op mijn hoofd en een iPhone in mijn hand, ik surf op internet. En opeens komt er onverwacht GOOGLE in mijn scherm te staan. Ik probeer het weg te klikken, maar terwijl ik dat doe, springt mijn broertje van de duikplank, en zijn mijn zonnebril, mijn iPhone en ik kletsnat. Alles werkt nog prima, maar mijn moeder is toch boos op mijn broertje, wat ik niet echt begrijp. Ik ga bombermannen, wat ik wel vaker doe als ik me verveel. En weer komt er GOOGLE te staan. Ik loop naar de eigenaar van de camping en vraag of er misschien een storing is, in mijn beste Frans. Stotterend lukt het, en de man begrijpt het. Non, il n'y a pas une ingérence. Merci.

Ik loop terug naar het zwembad en waag het deze keer niet om ín het zwembad te gaan liggen, in verband met gevaarlijke broertjes. Ik pak een ligstoel, mijn iPhone en begin opnieuw te bombermannen, level 5. GOOGLE. Nee he, alweer. Ik laat het nu maar zitten, volgende keer beter. Ik doe mij slippers uit en ren naar het zwembad waar mijn broertje op de rand een Franse Autovisie zit te lezen. Kletsnat.

Ik heb hem teruggepakt.