Verdrietig

Ik hoorde gister dat mijn overblijfjuf van de basisschool was overleden, ze had kanker. En ze had een hele lieve dochter.
Ze is op 27 september overleden en dat terwijl haar lieve dochter op 28 september 15 zou worden. Ik heb haar niet heel erg persoonlijk gekend, eigenlijk als de baas-overblijfjuf. En toch voel ik heel veel verdriet ergens zitten, alleen komt het er nog niet uit. Nee, ik hoef niet te huilen, alleen is het wel raar dat ze er opeens niet meer is.
Dat je als 14-jarig meisje je moeder verliest. Absurder kan bijna niet. Maar ook dat jouw kinderen oma niet kennen, en niet omdat oma oud was, maar oma kon gewoon niet meer.
Tegenwoordig denkt iedereen maar dat kankerpatiënten kunnen overleven, tuurlijk daar hoop je ook heel erg op, maar het blijkt dus helemaal niet zo vanzelfsprekend.
Ik heb Betty, haar dochter, nog niet gesproken. En ik heb het woord waar ik een verschikkelijke hekel aan heb ook nog niet gezegd. Ik moet en kan het wel zeggen maar ik wil het woord niet zeggen. Volgens mij is het ook geen leuk woord om te horen, het is meteen zo heel erg depressief terwijl je juist op dat soort momenten vrolijk en blij moet zijn. Anders vrolijk en blij dan normaal natuurlijk, maar voor jezelf zorgen dat je je niet alleen maar concentreert op datgene wat er gebeurd is.
Hoedanook, leuk is het niet.

Gecondoleerd.