Verdrietig

Ik hoorde gister dat mijn overblijfjuf van de basisschool was overleden, ze had kanker. En ze had een hele lieve dochter.
Ze is op 27 september overleden en dat terwijl haar lieve dochter op 28 september 15 zou worden. Ik heb haar niet heel erg persoonlijk gekend, eigenlijk als de baas-overblijfjuf. En toch voel ik heel veel verdriet ergens zitten, alleen komt het er nog niet uit. Nee, ik hoef niet te huilen, alleen is het wel raar dat ze er opeens niet meer is.
Dat je als 14-jarig meisje je moeder verliest. Absurder kan bijna niet. Maar ook dat jouw kinderen oma niet kennen, en niet omdat oma oud was, maar oma kon gewoon niet meer.
Tegenwoordig denkt iedereen maar dat kankerpatiënten kunnen overleven, tuurlijk daar hoop je ook heel erg op, maar het blijkt dus helemaal niet zo vanzelfsprekend.
Ik heb Betty, haar dochter, nog niet gesproken. En ik heb het woord waar ik een verschikkelijke hekel aan heb ook nog niet gezegd. Ik moet en kan het wel zeggen maar ik wil het woord niet zeggen. Volgens mij is het ook geen leuk woord om te horen, het is meteen zo heel erg depressief terwijl je juist op dat soort momenten vrolijk en blij moet zijn. Anders vrolijk en blij dan normaal natuurlijk, maar voor jezelf zorgen dat je je niet alleen maar concentreert op datgene wat er gebeurd is.
Hoedanook, leuk is het niet.

Gecondoleerd.

Pennen

Terwijl ik een aardrijkskundeopdracht maak achter de computer, vallen me opeens de pennen en stiften op. Een rode, een paarse, een groene, een roze gelpen, twee blauwe en een zwarte. Ik maak er een hele mooie tekening van. Het is wel abstract en ik heb er nog niks in gezien. Nee, eigenlijk is het gewoon prut. En een beetje gekras.
De blauwe balpen doet het niet. Ik druk heel hard, maar de inkt is waarschijnlijk op. Het A4-tje scheurt. Ik scheur het verder, dat zou leuk moeten zijn. Maar nee. De rode balpen lekt, wat wel een leuk effect geeft, al was het niet de bedoeling...

Aanschouw hier zelf het mooie kunstwerk. Misschien moet ik er meer maken en wordt mijn nageslacht rijk?!

Nieuwe knopjes

Ik heb mijn iPhone nu al meer dan een jaar maar ik heb nooit de hele gebuiksaanwijzing gelezen. Dit verklaart misschien dat ik in één dag twee nieuwe knopjes en mogelijkheden heb ontdekt. De eerste ontdekte ik op school, of eigenlijk ontdekte Fenna het. Ze ging een potje Papijump doen en drukte per ongeluk de thuisknop twee keer in, nouja als ze dat niet had gedaan had ik maar één ontdekking gedaan.
Toen Fenna de thuisknop dus twee keer indrukte, toen ze 'm op vergrendelen had gezet, stond er boven de foto van ons twee opeens een nummer van Demi Lovato, waar je op Play kon drukken. Dat was nummer één.

Nummer twee zit iets ingewikkelder in elkaar. Ik was thuis braaf aan het leren met muziek aan. Ik had even geen zin meer om te leren en ik besloot om even aan de instellingen te gaan knoeien. Dus ik stelde alle talentoetsenborden in, en ging kijken hoe je Chinees handmatig kunt invoeren door te 'tekenen'. Opeens stond ie dus weer op een gewoon QWERTY-toetsenbord. Ik was nog druk bezig met tekenen en had dus niet door dat het gewone toetsenbord al weer aan stond. En ik druk de 'e' dus langer in, en opeens verschijnt er boven de 'e' een ander rijtjes eën (of is het e's?). Eerst besefte ik niet dat dat er stond maar even later was het er opnieuw...
Ik probeerde te ontdekken hoe je dan toch naar de volgende 'e' moest. Er waren geen pijtjes te bekennen. Nou, laat maar dan. Als dappere bleef ik volhouden. En jawel, uiteindelijk lukte het me door te slepen! Uiteraard probeerde ik het ook meteen met de andere letters die met een trema of accent voor kunnen komen! En jawel, eigenlijk de derde ontdekking, ook dat is gelukt!
Trots, dat ben ik nu op mezelf. Dat ik zoiets knaps heb kunnen ontdekken!

Zo zie je maar weer, de meeste uitvindingen en ontdekkingen komen onverwachts!

Snotneusheid

Het is vijf uur 's ochtends. Ik lig nog heerlijk te slapen, niet wetend dat ik over vijf minuten al wakker word.
Het is vijf over vijf 's ochtends. Ik word wakker, en weet niet waarom of waarvan. Ik voel me alleen maar vies. Nu merk ik het, ik heb een snotneus, die had ik gister nog niet. En nu herinner ik me ook weer wat ik droomde.

Ik was in het nieuwe gedeelte van Blijdorp, bij het binnencentrum, bij het speeldig waar je water kunt pompen. Mijn broertje was daar bezig met water pompen. Ik ging hem helpen, maar in plaats van dat met water te doen, deed ik het met het snot dat uit mijn neus liep. En het hield maar niet op, het stroomde en stroomde en stroomde. Een paar seconde later had mijn broertje door dat het geen normaal
water was maar plakkeriger dan normaal water.
Ik ga op m'n andere zij liggen, hopelijk kan ik daar wel op slapen, en jahoor ik lig nog niet eens en het loopt al naar m'n andere neusgat. Jippie hier ben ik blij mee. Ik geloof dat ik weer een kwartiertje in slaap val en weer met dezelfde droom wakker word, alleen nu blij ons in de achtertuin toen we nog klein waren. We speelden met de waterbaan die mijn broertje had gekregen voor zijn derde of vierde verjaardag. Allebei met een snottebel uit onze neus hangen en die vielen dan in het water.
Dit is niet vies. Dit zijn leuke herinneringen.

Ik voel me weer helemaal zes!

Lachen en zeuren

Ik ga niet meer zeuren ookal wil ik natuurlijk aan iedereen vertellen hoe zielig ik wel niet ben en hoe druk ik het wel niet heb. Maar dat wil ik dus niet meer.
Ik moet wel zeggen dat er teveel gebeurd is in een maand tijd: school is al lang en breed weer begonnen en uiteraard loop ik nu al weer behoorlijk achter. Mijn broertje is jarig geweest, en de hockeycompetitie is weer begonnen.
Het zou misschien wel passend zijn als ik jullie zou bijpraten maar daar heb ik geen behoefte aan. En nu schiet ik in de lach, en dit is wel de moeite waard om te vertellen. We waren in België op de camping en terwijl we op een stoeltje zaten voor onze tent begon mijn broertje opeens heel netjes te praten dat hij nodig zijn behoefte moest doen. Dan ga je toch, was het antwoord van mijn vader. Ik heb verder geen idee wat voor onzin mijn broertje nog meer vertelde maar we hebben behoorlijk gelachen die avond. En tijdens het kanoën begon hij opeens over scheten laten tijdens de stilte in de kerk, dat leek hem wel grappig...

Ik geloof ook dat ik niks meer ga beloven, ik kan gewoonweg niet meer gaan bloggen. Ik heb er de tijd niet voor. Ik neem mezelf ook allerlei dingen voor die ik nooit nakom. Nee, dat is niet dat ik niet betrouwbaar ben maar ik heb geen tijd.
Okee, ik geloof dat het nu alsnog weer op zeuren begint te lijken, en dat mag niet. Dus ik ga stoppen en slapen. Dit heeft me wel weer genoeg tijd gekost voor toch weer een beginnend blogger!

Ajuparaplu!