Nizno

Okee, twee blogs op één dag is niet normaal. Ik ga er ook geen gewoonte van maken maar nu moet het even.
Ik zit in mijn bed, met de laptop op mijn schoot. Er staat muziek aan. Pop en rock liedjes. Met oortjes. Ik heb geen zin in mooie zinnen maken. Er zullen vast fouten in zitten. Elke zin begint met het onderwerp, dan komt de persoonsvorm en misschien nog iets meer. Genoeg hierover.

Ik zit in mijn bed, met de laptop op mijn schoot. Ik heb geen idee waarom ik een blog begin te schrijven. Ik denk dat ik veel inspiratie heb. Niet dus.
Maar het is ook zonde om nu op het rode kruisje te drukken. Al die moeite voor niks. Maar ik ga het nu ook nog niet publiceren. Er moet wel iets nuttigs in staan.
Ik denk na.

Ik heb gehockeyd dit weekend. Jemig, de spellingscontrole van Google Chrome kent gehockeyd niet eens. Of is het gehockeyt? Nee, dat kent ie ook niet. Raar ding.

Ondertussen bedenk ik een titel, ik heb ook een Donald Duck gelezen waarin de nichtjes van Katrien, Lizzy, Juultje en Babetje, bij de Roodkapjes een nieuw wachtwoord hebben. ONZIN staat er op het briefje, maar dat kun je zo omdraaien, dat het lijkt alsof er gewoon Nizno staat, wat een onzin-nizno-woord is. De titel is al bedacht.
Nu de rest nog.

Het ziet er al best vol uit. Al vier alinea's. Ik ben tevreden. Ik ga slapen. Of nee, ik was aan het vertellen over hockey dit weekend.

Fruuuuut. Begonnen.

Nee. Ik zet even een ander liedje op, en opeens is Google Chrome verdwenen. Gelukkig is er altijd de geschiedenis, en de automatisch opgeslagen concepten.
Hoe vaak kan je een verhaal beginnen en onderbroken worden?

Fruuuuut. Begonnen.
Het komt er op neer dat we voor rust met 2-0 voor staan en uiteindelijk met 2-3 verliezen. Helaas. Geen kampioen dit seizoen.

En nu ga ik echt slapen. Truste!