Gisteravond aten we kipkluifjes, mijn lekkerste lievelingseten. Ik heb als eerste mijn bord leeg. In het pak zitten er acht, twee voor iedereen en dan is er nog eentje over. Meteen zodra ik de eerste op heb, pak ik de volgende. Mijn moeder kijkt me aan alsof ik een maniak ben. Dat ben ik niet. Ik vind het alleen maar lekker.
Terwijl ik mijn tweede kipkluif eet, laat mijn broertje een boer. Niemand gaat er verder op in, wat hij natuurlijk erg jammer vindt. Ik eet ook gewoon rustig door. Er is nog één kipkluifje over, en het gaat tussen mijn broertje en mij. Hij zegt: "Lisa, ik eet eerst een stuk en dan krijg jij de rest." Vooruit dan maar. Hij neemt drie grote happen en geeft hem vervolgens aan mij. Het lekkerste is er al vanaf, maar ach, dit is ook nog best lekker.
Thuis heb ik de eer om altijd af te ruimen, dus gister niet anders. Ik pak de borden, het bestek en de pannen en breng het naar de keuken. Ik laat bijna, het bottenbordje vallen, een lepel op mijn teen en een mes in mijn voet. Niks ernstigs, het gebeurt namelijk niet. Mijn moeder vraagt wat er is, als ik uiteindelijk de appelmoespotdeksel wel laat vallen. Is er iets op school niet goed? Nee, niet specifiek iets. Cijfers vallen af en toe een beetje tegen maar dat heeft toch elke vierdeklasser? Vandaag was wel anders, anders dan anders, maar ik weet niet precies wat voor soort anders. Eenzamer? Vrolijker? Toch je cijfers?
Hoe dan ook, nadat ik de deksel heb laten vallen, pak ik de toetjesbakjes, de yoghurt en de vla. De lepeltjes vergeet ik. Dan komt mijn vader met een hele fijne opmerking: "Hoe moet ik dit gaan eten?" "Drinken", is mijn broertjes' antwoord. Ik sjok naar de keuken, pak vier toetjeslepeltjes en geef ze. Ik schenk yoghurt en vla in, en begin te eten. Bij de tweede hap gaat het al mis. Knoeien. Mijn broertje lacht me opnieuw uit. Fijn, die broertjes. En opnieuw vraagt mijn moeder wat er is.
Ik weet het niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten