Gister was ik bij opa en oma. Bijna twee uur heen en terug. In eerste instantie had ik absoluut geen zin.
We komen aan. Dag meid, oma wordt ook steeds groter! Stijn loopt naar binnen met zijn voetbal, mijn opa geeft er een schop tegenaan. Goede binnenkomst.
Een kopje thee met drie koekjes, zoals het hoort. Opa vertelt hoe hij de bevrijding had meegemaakt, en oma daarna. Indrukwekkend, we zijn er stil van, ook al horen we het elk jaar. Elk jaar is het toch weer anders.
's Middags rond een uur of vijf gaan mijn vader en mijn broertje naar mijn neven, met de voetbal.
Mama doet de post even, en kijkt nog wat fotoalbums en oma dekt alvast de tafel. Opa neemt me mee naar buiten, naar de kas. Kijk Lisa, dit zijn komkommers en tomaten. Vorig jaar had oma 73 komkommers en nog veel meer tomaten. Ik kijk m'n ogen uit, alhoewel ik dit ook al vaker heb gehoord.
Dan neemt opa me mee naar de bijkeuken. Meid, kan jij dat ding even pakken, daar boven de koelkast. Ik pak het 'ding' en bekijk het. Wat is het? Dat, dat is een zaaiviool, daar deed je vroeger het zaad in en dat kon je door deze stok met het touw de bewegen gelijkmatig zaaien. Maar je moest natuurlijk wel stevig doorlopen.
En hoe vaak gebeurde dat?
Wij liepen in het zaaiseizoen tien hectare, en dan stukken van driehonderd meter, want om de driehonderd meter was een sloot.
Wow.
Vandaar dat opa bereklauwen heeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten