Volgende halte

Ik zit in de tram, of eigenlijk in RandstadRail 4. Ik stap in, met een hockeytas, een hockeystick en een logeertas, volle bak. Ik ga helemaal voorin zitten, zodat je door het raampje van de bestuurder recht vooruit naar buiten kunt kijken. Ik zit alleen. Muziek in, Demi en Selena doen het prima.
Dan komt er op het andere bankje aan de andere kant een jongen zitten, hij lacht naar me, ik lach terug. Volgende halte.
Er stapt een mevrouw in, ze klopt op het deurtje van de bestuurder, volgens mij staat daar: niet spreken met de bestuurder tijdens de rit.
De jongen vraagt wat er is. Ik moet nog stempelen, is het antwoord. Dat kan bij de RandstadRail niet meer binnen, dat moet u bij de halte doen. Ik zeg tegen haar: Misschien kunt u bij de volgende halte even snel naar buiten lopen en stempelen en weer naar binnen gaan. Ze redt het maar net aan. Maar ze rijdt niet meer zwart.

We gaan de tramtunnel in. Dit keer stapt er een meisje in. Met een tas, en een AH-tas en een bakje kipnuggets van de MacDonalds.
Ze doen het doosje open, een heerlijke geur komt eruit. Ze lacht naar me: Eigenlijk is dit heel onbeleefd hè? Maakt niet uit, ik versta haar maar half. Ik bedenk dat mijn muziek eigenlijk wel erg hard staat. Nou ja.
Ze neemt nog een kipnugget en doopt hem vol in de tomatenketchup, ik krijg er meteen honger van. Wil je er ook een? Oh, nee hoor.

Intussen kom ik er achter dat mijn stick nog overdwars in de tram ligt. Ik vraag aan haar of ze hem even kan pakken. Ja tuurlijk. Ze neemt nog een hap en stopt vervolgens het doosje weg.
Een minuut later wordt de tram nog voller. Naast de jongen komt een oudere vrouw te zitten. Ze lijkt zich te schamen voor ons.
Het meisje naast me neemt stiekem nog een kipnugget, en komt erachter dat de tomatenketchup door haar tas heen ligt. Ik heb nog wel een zakdoekje voor je. Dus ik sleep mijn hockeytas naar boven en jawel, voorin, in het allerlaatste vakje zit een pakje zakdoekjes. Ze bedankt me.
En ze eet weer verder, ik weet eigenlijk niet hoeveel van die dingen in zo'n bakje zitten, ze bleef namelijk maar eten.

De jongen stapt uit en zijn oortjes blijven hangen achter de stoel. De oudere vrouw kijkt al wat opgeluchter.
De volgende halte stapt ook zij uit. Het kipnugget-meisje en ik blijven zitten.
Weer een paar haltes later moet ik eruit, ik vraag of ik erlangs mag. Zo, zegt ze, helemaal volgestouwd? Ja, ik ga logeren en morgen moet ik hockeyen. Veel succes! Dankjewel.

Ik loop door de veel te smalle paadjes van de tram, stoot de tas van een vrouw van haar schoot die op haar Nintendo DS een spelletje doet dat ik vaag ken. Sorry, maakt niet uit.
Ik heb het gevoel dat iedereen naar me kijkt, naar mijn sukkeligheid in de tram. Ik stap snel uit.

Op naar het volgende tussenstation!