HAAT

Ik heb nu een hekel aan iedereen en alles, dus een lijst van wie en wat en alles wat ik haat.
Vat het vooral niet te persoonlijk op.

IK HAAT:
~ mijn broertje het meest
~ wiskunde
~ school
~ verliezen
~ rotte bananen
~ huiswerk
~ verprutste weekenden
~ kapotte dingen
~ spelletjes die dom zijn
~ ouders
~ schaduw
~ rennen
~ hockeyballen tegen je knie
~ bitjes
~ mensen die denken dat ze mooi zijn
~ Melissa
~ pure chocola
~ stank
~ zwarte nagellak
~ dode mensen
~ junkies
~ normaal praten
~ ketting eraf
~ vieze onderbroeken
~ jongleerballen
~ puntenslijper

Ik begin nu gewoon mijn kamer rond te kijken, en alles wat ik zie haat ik, behalve mijn laptop.

~ witte steentjes
~ verkleurde foto's
~ mini- Eiffeltorentjes
~ mensen
~ rode draadjes
~ etuis
~ bezette wc's als je moet
~ rijtjeshuizen
~ leukosilk
~ stinkshampoo

Word vervolgd....

Weekend

Weekend betekent vrij zijn, niks doen, in bed liggen, een boek lezen, bloggen en verder niks. Misschien een hockeywedstrijd.
Dit weekend wordt anders, je moet alles nog doen, omdat je nog niks hebt gedaan. Helaas. Had je maar eerder moeten beginnen, maar er waren zoveel andere leuke dingen te doen. En nu zijn er minder leuke dingen te doen: leren, huiswerk maken, en ja, dat heb ik ook lang niet meer gedaan. Leraren weten toch wel dat ik het "altijd" maak. Nu niet.

Ik heb geen zin.

Dag weekend.

Volgende halte

Ik zit in de tram, of eigenlijk in RandstadRail 4. Ik stap in, met een hockeytas, een hockeystick en een logeertas, volle bak. Ik ga helemaal voorin zitten, zodat je door het raampje van de bestuurder recht vooruit naar buiten kunt kijken. Ik zit alleen. Muziek in, Demi en Selena doen het prima.
Dan komt er op het andere bankje aan de andere kant een jongen zitten, hij lacht naar me, ik lach terug. Volgende halte.
Er stapt een mevrouw in, ze klopt op het deurtje van de bestuurder, volgens mij staat daar: niet spreken met de bestuurder tijdens de rit.
De jongen vraagt wat er is. Ik moet nog stempelen, is het antwoord. Dat kan bij de RandstadRail niet meer binnen, dat moet u bij de halte doen. Ik zeg tegen haar: Misschien kunt u bij de volgende halte even snel naar buiten lopen en stempelen en weer naar binnen gaan. Ze redt het maar net aan. Maar ze rijdt niet meer zwart.

We gaan de tramtunnel in. Dit keer stapt er een meisje in. Met een tas, en een AH-tas en een bakje kipnuggets van de MacDonalds.
Ze doen het doosje open, een heerlijke geur komt eruit. Ze lacht naar me: Eigenlijk is dit heel onbeleefd hè? Maakt niet uit, ik versta haar maar half. Ik bedenk dat mijn muziek eigenlijk wel erg hard staat. Nou ja.
Ze neemt nog een kipnugget en doopt hem vol in de tomatenketchup, ik krijg er meteen honger van. Wil je er ook een? Oh, nee hoor.

Intussen kom ik er achter dat mijn stick nog overdwars in de tram ligt. Ik vraag aan haar of ze hem even kan pakken. Ja tuurlijk. Ze neemt nog een hap en stopt vervolgens het doosje weg.
Een minuut later wordt de tram nog voller. Naast de jongen komt een oudere vrouw te zitten. Ze lijkt zich te schamen voor ons.
Het meisje naast me neemt stiekem nog een kipnugget, en komt erachter dat de tomatenketchup door haar tas heen ligt. Ik heb nog wel een zakdoekje voor je. Dus ik sleep mijn hockeytas naar boven en jawel, voorin, in het allerlaatste vakje zit een pakje zakdoekjes. Ze bedankt me.
En ze eet weer verder, ik weet eigenlijk niet hoeveel van die dingen in zo'n bakje zitten, ze bleef namelijk maar eten.

De jongen stapt uit en zijn oortjes blijven hangen achter de stoel. De oudere vrouw kijkt al wat opgeluchter.
De volgende halte stapt ook zij uit. Het kipnugget-meisje en ik blijven zitten.
Weer een paar haltes later moet ik eruit, ik vraag of ik erlangs mag. Zo, zegt ze, helemaal volgestouwd? Ja, ik ga logeren en morgen moet ik hockeyen. Veel succes! Dankjewel.

Ik loop door de veel te smalle paadjes van de tram, stoot de tas van een vrouw van haar schoot die op haar Nintendo DS een spelletje doet dat ik vaag ken. Sorry, maakt niet uit.
Ik heb het gevoel dat iedereen naar me kijkt, naar mijn sukkeligheid in de tram. Ik stap snel uit.

Op naar het volgende tussenstation!

Derde persoon

Steeds vaker hoor ik mensen praten over zichzelf in de derde persoon.
Dat is raar. Lisa vindt dat niet zo leuk, wat je doet. Lisa wil patat eten. Lisa...
Jak, dat klinkt raar. Ik praat gewoon in de eerste persoon.

Lisa gaat nu een blog schrijven in de derde persoon. Kijken hoelang ze dit volhoudt. Ik begin er niet eens aan. Het lukt toch niet.

Eerste persoon rocks.

Genialiteit

Mijn broertje noemt zichzelf geniaal, wanneer dan ook. Als hij het winnende doelpunt heeft gemaakt met voetbal, als hij een 10 heeft voor rekenen, noem maar op. Maar wat mij betreft is hij verre van geniaal. Misschien is hij wel een sukkel, zou zomaar kunnen.
Waren er überhaupt wel mensen geniaal. Ooit, lang geleden, of misschien nu? Einstein. Als enige. En mijn broertje zeker niet. Dat is zeker.

Stel dat mijn broertje ooit zo zou worden als Einstein, waar ik niet vanuit ga, wat zou er dan met mij gebeuren? Zou ik dezelfde Lisa blijven als de Lisa die ik nu ben? Waarschijnlijk niet. Ik zou me vernederd kunnen voelen. Per slot van rekening ben ik zíjn zus. En dus ouder, en wijzer. Nee, ik zou trots zijn, dat ik zo'n broertje heb. Die heeft niet iedereen.

Maar voorlopig is het een sukkel.

Hij vindt Latijn dom. En Grieks ook. Van mij mag ie. Ik vind het leuk. Nouja, niet dom en stom.

Stel dat ik ooit zo zou worden als Einstein, wat zou er dán met mij gebeuren? Misschien zou ik wel zo depressief worden dat niemand mij begrijpt, dat ik zelfmoord pleeg. Nee, mijn broertje zou trots zijn. Net zoals ik trots zou zijn op hem.

Maar dat gebeurt toch niet.

Glow in the dark

Ik kijk naar het plafond, terwijl ik in bed lig. Op het plafond zijn in the darksterren geplakt, van heel lang geleden. Ze vallen me nu pas op. Ik blijf er naar kijken, langer en langer, tot ik staar. Dan zie ik iets. Het is een huisje, het huisje van 'Ieder huisje heeft zijn kruisje', ik volg de strepen. Het is het echt. Ik denk terug aan de kerstvakantie een paar jaar geleden. Toen liet hij me dat proberen te tekenen, ik kende het grapje nog niet. Maar snel had ik het door. We gingen proberen te bedenken hoeveel mogelijke manieren er zijn om het kloppend te maken. Ik weet niet tot de hoeveel we kwamen, maar we kwamen wel tot de conclusie dat het er behoorlijk wat zijn. Is er misschien een berekening voor? Voor zover wij wisten niet.

Later legde mijn oom de betekenis uit, want wist ik veel dat het een spreekwoord was? Geen enkel huis blijft geheel gespaard voor leed. Ook dat klopt. Maar wat heeft dat met het tekeningetje te maken? Het is gewoon een huisje met een kruis erin. En dan niet het Latijnse kruis, maar een kruisje.
Nep dan toch?

A place in this world

I don't know what I want, so don't ask me
Cause I'm still trying to figure it out
Don't know what's down this road
I'm just walking
Trying to see through the rain coming down
Even though I'm not the only one
Who feels the way I do

I'm alone, on my own, and that's all I know
I'll be strong, I'll be wrong
Oh, but life goes on
Oh, I'm just a girl
Trying to find a place in this world

Got the radio on, my old blue jeans
And I'm wearing my heart on my sleeve
Feeling lucky today, got the sunshine
Could you tell me what more do I need
And tomorrow's just a mystery, oh yeah
But that's ok

Maybe I'm just a girl on a mission
But I'm ready to fly

I'm alone, on my own, and that's all I know
Oh, I'll be strong, I'll be wrong
Oh, but life goes on
Oh, I'm alone, on my own, and that's all I know
Oh, I'm just a girl
Trying to find a place in this world

Oh, I'm just a girl,
Oh, I’m just a girl
Oh, I’m just a girl

Taylor is geweldig. In dit nummer zingt ze mijn leven. Alle zinnen spreken me aan.
Ik ga verder geen commentaar geven.

Zaaiviool

Gister was ik bij opa en oma. Bijna twee uur heen en terug. In eerste instantie had ik absoluut geen zin.
We komen aan. Dag meid, oma wordt ook steeds groter! Stijn loopt naar binnen met zijn voetbal, mijn opa geeft er een schop tegenaan. Goede binnenkomst.

Een kopje thee met drie koekjes, zoals het hoort. Opa vertelt hoe hij de bevrijding had meegemaakt, en oma daarna. Indrukwekkend, we zijn er stil van, ook al horen we het elk jaar. Elk jaar is het toch weer anders.

's Middags rond een uur of vijf gaan mijn vader en mijn broertje naar mijn neven, met de voetbal.
Mama doet de post even, en kijkt nog wat fotoalbums en oma dekt alvast de tafel. Opa neemt me mee naar buiten, naar de kas. Kijk Lisa, dit zijn komkommers en tomaten. Vorig jaar had oma 73 komkommers en nog veel meer tomaten. Ik kijk m'n ogen uit, alhoewel ik dit ook al vaker heb gehoord.

Dan neemt opa me mee naar de bijkeuken. Meid, kan jij dat ding even pakken, daar boven de koelkast. Ik pak het 'ding' en bekijk het. Wat is het? Dat, dat is een zaaiviool, daar deed je vroeger het zaad in en dat kon je door deze stok met het touw de bewegen gelijkmatig zaaien. Maar je moest natuurlijk wel stevig doorlopen.
En hoe vaak gebeurde dat?
Wij liepen in het zaaiseizoen tien hectare, en dan stukken van driehonderd meter, want om de driehonderd meter was een sloot.

Wow.

Vandaar dat opa bereklauwen heeft.

Ik hou van drop

Ik ben er nu echt achtergekomen, zoals ik al zei in mijn vorige blog, ik doe vandaag niet gek veel.
Behalve drop eten en laptoppen. Mijn vader moest namelijk vandaag gewoon lekker werken, belde mij op half elf uit mijn bed en vroeg of hij nog wat mee moest nemen. Hij moest namelijk nog even naar de bieb, en kwam dan toch langs de Albert Heijn. Ja, een zak zoute drop. Waterwerken of andere overheerlijk drop. Maakt niet veel uit, als het maar drop is.
Mijn vader komt om vier uur zeiknat thuis, met een zak Waterwerken en een zak van de Albert Heijn zelf. Heerlijk. Ik geef hem een euro. Figuurlijke fooi.
Ik doe de zak en ruik de heerlijke geur. Die deur is heilig op dat moment. Ik geef er eentje aan mijn vader, nog meer fooi.
En tien minuten later is de zak leeg. Ik zeg tegen mezelf dat ik niet meer mag gaan eten. Die andere zak is voor morgen. Maar ik kon de verleiding niet weerstaan. En een half uur later zit ik zonder drop.
Overmatig gebruik kan een laxerend effect hebben.
Nou en, dat zie ik dan wel weer

Vakantieverveling

Je zou denken dat je in je vakantie geen tijd hebt om ook maar één blog te schrijven. Eigenlijk is dat ook zo. Maar nu regent het, en hard ook. Perfect weer om achter de laptop te kruipen.
Deze vakantie is nog niet eens heel erg lang, en ik verveel me al. Iedereen is naar Frankrijk, of Griekenland of een ander land. Ik zit thuis. Normaal gaan we naar Kreta in de meivakantie, of naar Engeland. Maar dit jaar niet. We hadden geen zin. Althans, mijn ouders niet. Broertjelief en ik wouden maar al te graag weg. Jammer maar helaas.
Dus zit ik thuis op de bank, de hele dag. TV, laptop, boek, strips. Wat wil een mens nog meer? Naar het buitenland. Ja, behalve dat dan. Niks toch? Als ik nu aan het schrijven ben, denk ik toch dat ik me verveel. Ook al is er genoeg te doen. Ik wil eigenlijk niet eens wat doen.

En weer spreek ik mezelf tegen.

Ik ben nog wel naar Koninginnenach geweest. Niet bijzonder, zoals elk jaar erg gezellig, al waren er nu wat minder leuke mensen mee. Als je op dat moment ik de stad loopt, zie je duizenden gezichten, bekenden en onbekenden. Het liefste wil je je lamzuipen, in de regen. Perfect weer. Maar zo kun je je niet vertonen aan je ouders. Alhoewel, als ik thuiskom, slapen ze toch al!
Het kwam er op neer dat ik niet lam was, niet dronken, maar heel erg aangeschoten. Vergeeft u me. Dankuwel.


Klaar.
Maar het regent nog steeds.